yeni hayat

Kendini sandığından daha farklı bulduğun zaman ne yaparsın? Ben korktum; önce anlayamadım, sonra korktum.

Ön yargıyı parçalamak atomu parçalamaktan zordur demiş büyük adam, ve ben kendimi savunmak zorunda kalmaktan nefret ederim. Anlamayan zaten anlamaya çalışmıyor demektir diye düşünürüm. Yine de, sınırlar yeni ebeveynlik söz konusu olunca biraz daha muğlak galiba.

Bilmiyorum, ve umarım öğrenirsem de bununla yaşayabilirim.

"Kalabalığın dağılmasını izlemek gibidir geleceği hayal etmek."

Bu cümleyi bugün bir arkadaşımın notları arasında okudum. Çok büyük bir çağrışım yapmadı zihnimde.

Yine de içten içe geleceğimi merak ettim; daha renkli ama daha karmaşık; daha mutlu ama üzüntülere daha açık; cesaret verici ama bir o kadar da ürkütücü geldi.

Sonuç olarak bilemedim; şu an için emin olduğum tek şey gelecekten biraz korktuğum; ya bu insan yavrusuyla istediğim gibi bir bağ kuramazsam diye.

I feel such a loser sometimes..

TRT in whites

Çalıştığım yerin konumundan çok memnunum. Manzarası var (ikinci kattan itibaren Eymir Gölü ve Mogan Gölü görünüyor), şehrin neredeyse bittiği yerde, ve rakımı yüksek olduğu için havası temiz.

Zamanında Sıhhıye'den taşınmış şimdiki yerine: Or-An. Pek de iyi olmuş.

Yağmur ve kar gibi doğa olayları seyri güzel etkinliklere dönüşüyor.

İş arkadaşım Ömer'le iki yıl önce akşam nöbetinde denk geldiğimiz fırtına şimdiye kadar gördüğüm en güzel ve muhteşem ikinci fırtına olarak hafızamdadır. (Birincisi, ailemle Artvin'e giderken Erzurum-Erzincan arasındaki yolda karşılaştığımız fırtına; televizyonda, belgesellerde izlediğimiz fırtınalara benziyordu.)

Resimdeki sahne de öğle tatilinde yaptığım yürüyüş sırasında çektiğim bir fotoğraf. Belirtmek isterim ki, Ankara'nın alçak yerlerinde yağan kar hiç durmadı, ama TRT'de hala vardı.

Ankara'da kara hasret kalmak gerçekten ilginç.; çünkü öğrencilik zamanlarımızda (bir 8-9 yıl önce) öyle çok kar yağardı ki, dizimize gelen kar günlerce belki birkaç hafta kalırdı.

Bakalım bundan bir 8-9 yıl sonra ne olacak kar yağışına; belki de daha yağarken eriyecek..

Ebeveyn olmak zor vesselam

Bugün çok hareketli bir gün oldu.

Sabahtan kahvaltıya davetliydik. Huriye anneyle çok muhabbeti olan birinin evine gittik. Sağolsunlar çok özenmiş ve mükellef bir kahvaltı hazırlamışlar. Ama işte ne olduysa orada oldu.

İyi misafirlik edelim derken yemeği fazla kaçırdık.

Zaten mikroskopik bir boyut kazanan mideciğim, fazla yüklemeden muzdarip oldu.

Ve biz de hastanede aldık soluğu. Tatsız bir bulgu çıkmadı neyse ki, tahmin edilenler safra çamuru (o da neyse), ve safra kesesi taşı idi, ama şu an canım hala yanıyor.

Doktor da sağolsun, safraya bakalım derken karnıma pek acımasız davrandı. Miniğim tortop olmuştu, zaten küçük olan alanında.

Neyse işte, gün bitti. Güçlü bir yüz takındım ama bu işler zor işler:) Ebeveyn olmak zor vesselam:)

everything is peachy

Geç saate kadar uyanık kalmak harcım değil pek, ama son günlerde kendimi gece saat 1'den sonra yatıyorken buluyorum.

Henüz olmamış bir şey üzerinden hayal kuruyorum.

Bu senaryoda çok mutluyum, her şey gözüme kolay ve umut dolu görünüyor. Merkezde ben varım, ve dünyaya meydan okuyacak kadar cesur, her zorluğun üstesinden gelecek kadar dirayetliyim; herkese yetecek kadar şefkat doluyum. Toprak gibiyim.

Hiçbir gerçek daha güzel değildir düşten demişler. Hakikaten öyle..

Canım Fredrika

Her şey kötü göründüğünde aç bir Fredrika Stahl şarkısı kendine gel. Ya da mesainin bitmesine birkaç dakika kala, koridorlar boşalmışken, saat altıya beş varken aç bir Lily Allen'den Fuck You şarkısını, ama yüksek seste..

Tüm günün güzel geçmesini ummuyorum artık, sadece minik anları yakalamaya çalışıyorum; bir an için nefes aldıracak, bir an her şeyi unutturacak anlar...15 dakikalık bir yürüyüş, pencereden Eymir ya da Mogan Gölü manzarası, işyeri kütüphanesinde 10 dakikalık mola, ya da Ömer geldiğinde anlık şiir seansları...

Kendimi emekli olduğumda neler yapabilirim diye düşünürken yakalıyorum (yaş 29); çalışam hayatı vallahi erken emeklilik hayalleri kurduruyor !