haven

Tükettim tüm sevinçleri, mutluluğu, huzuru. Uyusam uyansam geçer mi?

Minik kuş

Balkona yavru bir kuş düştü, yaklaştım ama uçmak yerine divanın altına girdi. Bir süre sonra başka bir kuş geldi düşen kuşu aradı ama göremedi. Divanı öne doğru çekip yavru kuşu açığa çıkardım. Sonra da oradan uzaklaştım.
Diğer kuş bir daha geldi, ve bu sefer yerdeki kuşu gördü. O da divanın altına girdi, bir süre karşılıklı şakıdılar. Sonra divanın öbür ucuna ilerleyip, oradan uçup gittiler..

irrelevance

Nedir insanların bu taze bebek sevgisi? Retorik bir soru değil bu, cidden cevabını bilmiyorum. Nasıl bir şeydir ki bu sevgi, insanlar bebeklerin annelerini unutuyorlar, umursamıyorlar?

aklım ikiye bölündü

Doğum sonrası işe dönüş ile ilgili bir açmaz yaşıyorum. Daha doğrusu toplamda 6 ay sonrasında dönmek gibi bir planım var ama bu planı uygulamak için gerekli araçlar henüz elimde mevcut değil.

Zaman nasıl çabuk geçecekse o yolu tercih et diyor annem; bense bebeği erkenden bırakıp işbaşı yapmak istemiyorum. Suçluluk duyacağım eğer böyle yaparsam..

baba

Eşimin uzaklara gidişini sindirmeye çalışıyorum, ama kolay oluyor diyemem. En son vuku bulan olay da tuz biber ekti duruma..

Eşimle telefonda konuşuyor ve son durumdan bahsediyorduk. O sırada bebek uykusundan çığlık atarak uyandı. Yanına gittim ve telefonu bebeğin kulağına tuttum, eşimden de bir şeyler söylemesini istedim. Ağlamaktan şekil değiştirmiş olan kızımın yüzü babasının sesini duyunca nasıl huzurlu bir hal aldı anlatamam. O an sinirlerim boşaldı, ve gözyaşlarıma engel olamadım. 

Daha gün bir, geriye kalan 709 gün nasıl geçecek acaba?

Sabah çok erken kalktım; eşimi iki yıl boyunca yaşayacağı Hakkari'ye uğurladım. Tam idrak edemiyorum gittiğini; birazdan çıkıp gelecekmiş gibi geliyor.

En fazla 15 gün ayrı kalmıştık şimdiye kadar. O bile ne kadar uzun gelmişti. Şimdi iki yıl, yani 24 ay, yani 104 hafta, yani 710 gün ayrı kalacağız. Tüm gün hayalet gibi gezdim; yine de bu ilk gün bitmek bilmiyor.

O gidince onun ailesiyle olan tek ortak paydam da gitmiş oldu; şimdi kendimi oldukça yalnız hissediyorum. 

amatör anne

Yaş 30 oldu olgunlaştım artık havalarına girmek istemem ama bebekli hayatım başlayalı beri bazı şeyleri artık farklı görüyorum diyebilirim.
İnsan yavrusu en zor büyüyen canlı olsa gerek sürekli bir ilgi ve emek sarf etmek gerekiyor bu muhtaç canlıya. Ama en meşakkatli ve en güzel anlar birarada ya da peşpeşe yaşanıyor ne hikmetse.
Bu sabah miniğimi doyururken fark ettim ki bebeklerin alabildikleri her sevgi kırıntısına ihtiyaçları var. Ve bunu sadece bir kişi çok zor başarabilir. Anneliğin zorluğu çoğu zaman bu işi yalnız yapmak zorunda kalmaktan ileri geliyor. Yoksa geri kalan her şey ama her şey çok zevkli..