O kadar çok şey düşünüyorum ki gün içinde, o gün bitmek bilmiyor. Yoruluyorum, yıpranıyorum, kendimden ya da başkalarından şüphe ediyorum, sonra bir bakıyorum hepsi geçmiş, yerlerini bambaşka hislere bırakmışlar.
İnsan tuhaf bir mahluk, en iyi de en kötü de bizim içimizde. Bir fahişenin yatağından fırlayıp küçük bir çocuğu kurtarmak üzere azgın bir atın önüne atılır insanoğlu..İşte bu ikilik zorluyor beni, sadece iyi ya da kötü olmak isterdim; öylesi daha kolay gelirdi.
Bir zamanlar sahip olduğum maneviyatı kaybettim, şimdilerde debeleniyorum aşağı gördüğüm ruh hallerinde.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder