30 yaşıma gelince geçmişi düşünmeye, özlemeye başladım. Saçma sapan ayrıntılar bile güzel geliyor kimi zaman. 20 ve 30 arasında hep genç olduğumu sandım. Ama ne için? 20 km yürümek için evet, ya da sabah saat 5e kadar oturmak için evet. Ama yeni bir hayat kurmak, başka bir ülkeye taşınmak, kendini değiştirebilmek için değil.
Aslında bir bakıma iyi, erken bilinçlenip "neden çocuk kalamıyorum" diye hayıflanmadım. Yoksa 10 yaşından itibaren üzülmeye başlardım.
Ne diyor Şekspir:
"Şimdiden ötesini düşünmeyen,
Yarını da bugün gibi sanan
Çocuk kalmak isteyenlerdendik biz."
