gidiyordum, uçurumun kenarında durdum

 

Bugün o uzun, bir türlü bir yere varmayan yolculuğumda bir son durağa gitme kararını düşündüm. Her zahmeti, düğüm düğüm olmuş fikirlerimi, içinden bir türlü çıkamadığım çukuru sona erdirecekti. Ama bunu yalnız benim için yapacaktı, başkaları için zahmet, düğüm düğüm fikirler ve içinden çıkılamayan çukurlar kazacaktı. 

O uçurumun kenarında durmak ve aşağıya bakmak bir miktar da olsa durumuma ışık tuttu. Varlığım yalnız benim değil artık, bunu da bir seçim üzere yaptığım için, artık kararlarımı yalnızca kendimi düşünerek almamam gerekiyor. 

İtiraf edeyim, bir miktar işe yaradı o uçurum kenarında durmak.. Her şey çözüldü demiyorum, ama oraya gitmem gerekiyordu bazı şeylerin farkına varmam için.

Yol, yolculuk sürüyor.

geçmiş geçmiş gitmiş

Bu platformda bir yerim olduğunu unutmuşum, yıllar olmuş yazmayalı. Bu öncekileri yazan ben miyim hakikaten? Ne de umutlu ve safmışım.

Bir numarayı iki numara takip etti, yorgunluğa yorgunluk, endişeye endişe, bir kısım mutsuzluklara bir kısım mutsuzluk eklendi.

Yer ve zaman hariç geri kalan şeyler aynı sayılır. Durağan ve temposuz bir hayat akıyor; bir deniz fenerinin üstünde durup akışa bakıyorum. Fırtına dinmiyor.

haven

Tükettim tüm sevinçleri, mutluluğu, huzuru. Uyusam uyansam geçer mi?

Minik kuş

Balkona yavru bir kuş düştü, yaklaştım ama uçmak yerine divanın altına girdi. Bir süre sonra başka bir kuş geldi düşen kuşu aradı ama göremedi. Divanı öne doğru çekip yavru kuşu açığa çıkardım. Sonra da oradan uzaklaştım.
Diğer kuş bir daha geldi, ve bu sefer yerdeki kuşu gördü. O da divanın altına girdi, bir süre karşılıklı şakıdılar. Sonra divanın öbür ucuna ilerleyip, oradan uçup gittiler..

irrelevance

Nedir insanların bu taze bebek sevgisi? Retorik bir soru değil bu, cidden cevabını bilmiyorum. Nasıl bir şeydir ki bu sevgi, insanlar bebeklerin annelerini unutuyorlar, umursamıyorlar?

aklım ikiye bölündü

Doğum sonrası işe dönüş ile ilgili bir açmaz yaşıyorum. Daha doğrusu toplamda 6 ay sonrasında dönmek gibi bir planım var ama bu planı uygulamak için gerekli araçlar henüz elimde mevcut değil.

Zaman nasıl çabuk geçecekse o yolu tercih et diyor annem; bense bebeği erkenden bırakıp işbaşı yapmak istemiyorum. Suçluluk duyacağım eğer böyle yaparsam..

baba

Eşimin uzaklara gidişini sindirmeye çalışıyorum, ama kolay oluyor diyemem. En son vuku bulan olay da tuz biber ekti duruma..

Eşimle telefonda konuşuyor ve son durumdan bahsediyorduk. O sırada bebek uykusundan çığlık atarak uyandı. Yanına gittim ve telefonu bebeğin kulağına tuttum, eşimden de bir şeyler söylemesini istedim. Ağlamaktan şekil değiştirmiş olan kızımın yüzü babasının sesini duyunca nasıl huzurlu bir hal aldı anlatamam. O an sinirlerim boşaldı, ve gözyaşlarıma engel olamadım. 

Daha gün bir, geriye kalan 709 gün nasıl geçecek acaba?