Bugün o uzun, bir türlü bir yere varmayan yolculuğumda bir son durağa gitme kararını düşündüm. Her zahmeti, düğüm düğüm olmuş fikirlerimi, içinden bir türlü çıkamadığım çukuru sona erdirecekti. Ama bunu yalnız benim için yapacaktı, başkaları için zahmet, düğüm düğüm fikirler ve içinden çıkılamayan çukurlar kazacaktı.
O uçurumun kenarında durmak ve aşağıya bakmak bir miktar da olsa durumuma ışık tuttu. Varlığım yalnız benim değil artık, bunu da bir seçim üzere yaptığım için, artık kararlarımı yalnızca kendimi düşünerek almamam gerekiyor.
İtiraf edeyim, bir miktar işe yaradı o uçurum kenarında durmak.. Her şey çözüldü demiyorum, ama oraya gitmem gerekiyordu bazı şeylerin farkına varmam için.
Yol, yolculuk sürüyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder