gidiyordum, uçurumun kenarında durdum

 

Bugün o uzun, bir türlü bir yere varmayan yolculuğumda bir son durağa gitme kararını düşündüm. Her zahmeti, düğüm düğüm olmuş fikirlerimi, içinden bir türlü çıkamadığım çukuru sona erdirecekti. Ama bunu yalnız benim için yapacaktı, başkaları için zahmet, düğüm düğüm fikirler ve içinden çıkılamayan çukurlar kazacaktı. 

O uçurumun kenarında durmak ve aşağıya bakmak bir miktar da olsa durumuma ışık tuttu. Varlığım yalnız benim değil artık, bunu da bir seçim üzere yaptığım için, artık kararlarımı yalnızca kendimi düşünerek almamam gerekiyor. 

İtiraf edeyim, bir miktar işe yaradı o uçurum kenarında durmak.. Her şey çözüldü demiyorum, ama oraya gitmem gerekiyordu bazı şeylerin farkına varmam için.

Yol, yolculuk sürüyor.

geçmiş geçmiş gitmiş

Bu platformda bir yerim olduğunu unutmuşum, yıllar olmuş yazmayalı. Bu öncekileri yazan ben miyim hakikaten? Ne de umutlu ve safmışım.

Bir numarayı iki numara takip etti, yorgunluğa yorgunluk, endişeye endişe, bir kısım mutsuzluklara bir kısım mutsuzluk eklendi.

Yer ve zaman hariç geri kalan şeyler aynı sayılır. Durağan ve temposuz bir hayat akıyor; bir deniz fenerinin üstünde durup akışa bakıyorum. Fırtına dinmiyor.